Teatr to czasownik, nie przymiotnik. Grać to tworzyć działanie, a każde działanie wywołuje reakcję.

A. Boal

Pracujemy wieloma metodami twórczymi i rozwojowymi. Pochodzą z różnych źródeł: z teatru, dramy, performansu, choreografii, pola praktyk związanych z pracą ciałem, głosem, uwagą, z video. Zapraszamy do zapoznania się z inspirującymi tekstami na temat wybranych z nich.

Publikowane tutaj teksty były i są dla nas ważne, wyznaczają bowiem ideowo-metodyczne filary pracy Teatru Zaangażowanego Społecznie.

Teatr Zaangażowany Społecznie

Nienależąca do mainstreamu teatralnego, rozwijająca się ostatnio w Polsce i doceniana na świecie forma pracy z grupą wykorzystująca techniki dramowo-teatralne. Projekty Teatru Zaangażowanego Społecznie to działania na wskroś interdyscyplinarne, łączące wiedzę z dziedzin takich jak m.in. psychologia, pedagogika, socjologia, teatrologia. Ich efektem są zwykle poruszające spektakle, najczęściej oparte o realne wydarzenia z życia uczestników lub społeczności, w różny sposób włączające widzów do pracy nad zagadnieniem zarysowanym w przedstawieniu, angażujące i uznające widownię za integralną część spotkania.
Nasze projekty realizujemy w salach teatralnych oraz w i innych miejscach tj. więzieniach, szkołach, ośrodkach wychowawczych, na rynkach miast, w muzeach. Do tego właśnie nurtu teatralnego należą Teatr Forum, Teatr ze Społecznością, Teatr w Edukacji.

Teatr w Edukacji (TIE)

Fundamentalną ideą, leżącą u podstaw TIE jest demokratyzacja i interaktywność teatru. Uczestnik programu jest równorzędnym partnerem aktorów-nauczycieli - nosi w sobie wiedzę i umiejętności, które czynią go ekspertem w zakresie poruszanej tematyki. Teatr w Edukacji zrywa nie tylko z klasycznym podziałem na widzów i aktorów, ale także z tradycyjnym dydaktyzmem oraz dawaniem rad i recept. Celem programów TIE nie jest zatem wyposażenie uczestników w gotowe rozwiązania, ale stworzenie możliwości otwartej rozmowy na zasygnalizowany poprzez program temat (np. alkoholizm, mobbing, przemoc).

Teatr Forum (TF)

Teatr Forum to interaktywna forma teatru stworzona i opracowana przez brazylijskiego reżysera i pedagoga Augusto Boala. Spektakle tworzone tą metodą odróżnia od spektakli tradycyjnych możliwość "dopisania" jego dalszego ciągu lub zmiany poprzez interwencje i samodzielne ingerencje w sytuację sceniczną. Mogą ich dokonać uczestnicy, określani jako "widzowie-aktorzy".
Problemy postaci scenicznych zwykle tożsame są z problemami widzów-aktorów, dzięki czemu uczestnicy spektakli w "płaszczu roli" konfrontują się z własnymi trudnościami i w bezpiecznej przestrzeni mogą wypróbować możliwe sposoby ich rozwiązania. Dzięki realizacji tej zasady spektakl jest czymś więcej niż wydarzeniem artystycznym - pozwala na rozwijanie umiejętności społecznych.

Teatr ze Społecznością (TzS)

Projekty Teatru ze Społecznością łączą dramę i teatr. Rozpoczynają je warsztaty dramy, których celem jest m.in. stworzenie scenariusza spektaklu. Scenariusz ten tworzony jest wspólnie z uczestnikami projektu, najczęściej członkami lokalnej społeczności lub okreslonej grupy (np. migranci, seniorzy). Inspiracją do budowania scenariusza są wspomnienia, opowieści, historie zakorzenione i funkcjonujące w danej społeczności lub tematy wazne dla uczestników (czas, pamięć, rola kobiety). Do udziału w spektaklu (gry aktorskiej) zapraszani są nie zawodowi aktorzy ale uczestnicy projektu. W ten sam sposób - przy wykorzystaniu naturalnych talentów uczestników tworzona jest muzyka, scenografia, kostiumy. Sceną dla Teatru ze Społecznością są ważne dla danej grupy miejsca, zaś widownią - członkowie lokalnej społeczności; rodzina, sąsiedzi, współpracownicy. Teatr ze Społecznością jest silnie angażującą metodą pracy, której efektem są nie tylko poruszające spektakle, ale przede wszystkim wzmocnione więzi społeczne, odświeżone wspomnienia i ważne opowieści, lepsze poczucie osadzenia uczestników w danym miejscu i społeczności.

Warsztaty twórcze

Warsztaty twórcze wykorzystują dramę czy techniki teatralne jako jedną z wielu metod pracy.

Drama edukacyjna

Drama edukacyjna ma swoje korzenie w Wielkiej Brytanii, a od lat 60-tych XX wieku jest praktykowana i ceniona w krajach Europy Zachodniej i USA. Specyfika dramy polega na tym, że korzysta z kreatywnych i angażujących metod pracy: tworzenia opowieści, metafor, symboli i odgrywania ról. Atrakcyjne techniki sprawiają, że warsztaty z wykorzystaniem metody dramy są dla uczestników "żywym doświadczeniem" i niecodzienną inspiracją. Dzięki temu treści merytoryczne płynące z warsztatów zapamiętywane są znacznie lepiej niż w przypadku tradycyjnych metod edukacyjnych, a wyciągane wnioski mają pogłębiony charakter.